خطاب به مردم افغانستان

مسئولیت امریکا و ظرفیت افغانستان

امانوئل پاستریچ

دسمبر 2028

طوریکه من شجاعت و صبر لازم را برای رسیدن به هدف ایجاد یک امریکای بهتر، راه اندازی یک کمپاین سوم برای رئیس جمهور ایالات متحده جمع آوری کردم، طوریکه من تلاش میکردم تا یک سهم مثبت را برای بالا رفتن از چهل پله تند قندهار انجام دهم، بعد، من آنجا بودم، در این افکار گم شده بودم، بعد آنجا در میان ابرهای جنگ – نه! جمع آوری تاریکی معنوی و فکری که خود بشریت را تهدید میکند، و این حتی بهترین تمدن ما را مسموم و نظامی میسازد – بعد ناگهان، از هیچ جا، تصاویر دره های سبز و قله‌های برفی افغانستان در مقابل چشمان من ظاهر شد.

چرا بود که وقتی با تاریکی‌ای که توسط وحشی‌گری فناوری گمراه مادی شده بود دست و پنجه نرم می‌کردم، طوریکه من افسوس میخوردم که چگونه روح های امریکایی ها توسط یک بوت خودشیفته میل به لحظه ای پامال شده است، که در همان لحظه این افغانستان بود، جهیل ها و قریه جات بکر آن که از سنگ های باستانی تراشیده شده بودند – و همچنان اعمال وحشتناک که توسط امریکایی های نجیب انجام میشدند کشور، امریکایی ها که در جهالت و غرور پیچیده شده بودند، که به من ظاهر شد.

من آنجا در سکوت نشسته بودم، در مورد تحقیر اخلاقیات اساسی که توسط امریکایی های هموطن من نشان داده شده بود، و اعمال بی رحمانه ارتش ملت من که مسیر خوب امپراطوری های در حال مرگ را حمله  می‌کرد، طولانی و سخت فکر میکردم.

این سخنرانی برای مردم افغانستان است که سختی های بزرگی را تحمل کرده اند، و با این حال امید را از دست نداده اند، به خرد کهن خود عمل کرده و قریه جات و خانواده های با عزت خود را حفظ کرده اند، همانگونه که مدت ها است که نسل ها را در کنار جوی های زلال که از آن یخچال های سفید سرازیر می شوند، سپری کرده اند.

من روی شخصیت های دلقک که خود را با اصطلاحات “محافظه کار” یا “مترقی” احمقانه رنگ می‌کنند و کسانیکه یا قصابی را در افغانستان برنامه ریزی و انجام داده اند، یا حتی کسانیکه میخواهند برای قتل و دزدی بیشتر برگردند، تمرکز نخواهم کرد، و نه هم در مورد آنهاییکه به سادگی، مگر به اشتباه، از تحقیق حقیقت در مورد اینکه در حقیقت چه اتفاقی افتیده است امتناع کرده اند صحبت خواهم کرد. شما می‌دانید که کی هستید.

این سخنرانی در نظر گرفته شده است تا توسط امریکایی ها شنیده شود – مگر این به آنها خطاب نشده است بخاطریکه امریکایی ها بشکل کشنده متقاعد شده اند که آنها مرکز همه چیز هستند.

مه انکار که خود را دور ذهن امریکایی میپیچد دیکته میکند که هیچ درخواست مستقیم به عقل یا منطق نمیتواند در رسیدن به امریکایی مؤفق باشد.

یگانه راه رسیدن به قلب آمریکایی، شنیده شدن سخنان است.

مگر این یک مفهوم مشخص را ایجاد می کند که راهپیمایی طولانی به سوی یک امریکای جدید که یک جمهوریت است، نه یک امپراطوری، که یک تصدیق تازه از تمام چیزی که در آزمایش امریکایی که در اعلامیه استقلال تشریح شده است مثبت بود، باید در افغانستان آغاز گردد، از شناخت ما که تمایل به استقلال واقعی توسط مردم افغانستان از تمام قدرت های خارجی، بشمول ایالات متحده، در موافقت کامل با آزادی و سنت های استقلال ما است.

با این حال، ابتدا باید با آغاز تراژیک، حرکت اولیه از دل جهنم، گناه نخستین، روبرو شویم، که از همان لحظه‌ای آغاز شد که ایالات متحده، که در صد سال گذشته با جهانی‌گرایی بازی می‌کرد، تصمیم گرفت که خود را بی‌پروا به حوض بی‌رحم سلطه امپراتوری فرو اندازد.

اشاره من به آغاز تجاوز امریکایی ها به افغانستان در 7 اکتوبر 2001 است. آن عمل، که بر ما تحمیل شد توسط نیروهایی که با توده‌ای از دروغ‌ها به هم پیوسته بودند و آنقدر پیچیده بود که برای باز کردن دقیق آن به چندین سخنرانی دیگر نیاز بود، تنها آخرین دور از وحشت‌هایی بود که بر مردم افغانستان تحمیل شد؛ مردمی که بارها قربانی امپراتوری‌های خارجی از ایرانیان تا مغولان، و از بریتانیایی‌ها تا روس‌ها بوده‌اند.

مردم عزیز افغانستان، من مستقیماً با شما سخن می‌گویم دربارهٔ فتوحات هولناک ملت شما که کشور من انجام داد. کشورهای دیگر نیز نسبت به افغانستان رفتار ظالمانه‌ای داشته‌اند. وظیفهٔ من پرداختن به آن گناهان نیست. وظیفهٔ من این است که از ایالات متحده سخن بگویم، آن ترکیب پیچیده از خوبی و بدی که من رئیس‌جمهور آن خواهم بود.

ایالات متحده به کشور شما حمله کرد، مردم شما را کشت، زنان و کودکان را در بازارها قتل‌عام کرد، و بدون دلیل موجه به مدت بیست سال کشور شما را اشغال نمود – طولانی‌ترین جنگ در تاریخ آمریکا.

ما یورانیم خالی شده را در سراسر مزارع شما پخش میکنیم، یک ماده شیطانی که بیگناهان را برای نسل ها فلج خواهد کرد. ما بمب های خوشه ای را که بعضی از آنها به طور حیله گرانه طوری طرح ریزی شده بودند که مانند اسباب بازی ها به نظر برسند تا اطفال را جذب کنند، در قریه جات شما پرتاب کردیم. ما میان قبایل افغانستان منازعات ایجاد کردیم که هرگز نباید اتفاق می افتید و ما این کار را برای پیشبرد برنامه های متکبرانه و خودخواهانه خود برای افغانستان به عنوان ملکیت خود، برای افغانستان به عنوان پیاده در امپراتوری جدید جهانی خود انجام دادیم.

شاید دقیق‌تر باشد که بگوییم این بانک‌های چندملیتی آمریکایی و شرکت‌های چندملیتی بودند که می‌خواستند افغانستان را تصاحب کنند – اما باز هم، نقش من امروز این است که برای تمام همکاری‌هایی که همهٔ ما در این پروژهٔ شیطانی داشتیم، عذرخواهی کنم.

ما در مورد کلتور های ظریف شما یا عشق شما به خانواده و رسوم فکر نمیکردیم. ما در مورد ذخایر لیتیوم و عناصر خاک نادر که میتوانستیم در کمپیوترهای خود و در اسلحه های خود استفاده کنیم فکر میکردیم – در حقیقت، هنوز هم به آن‌ها فکر می‌کنیم، زیرا به یک تصور کج و معیوب از خوشبختی معتاد شده‌ایم که آن‌ها را مطالبه می‌کند.

ما در این فکر بودیم که چگونه می‌توانیم پنهانی دوباره از تجارت تریاک پول به دست آوریم. و در این فکر بودیم که چگونه می‌توانیم از افغانستان به‌عنوان مهره‌ای در یک ستراتیژی بزرگ‌ترِ ژئوپولیتیک برای تسلط بر آسیای مرکزی استفاده کنیم.

من برای شرارت‌هایی که دولت من، ملت من، بر شهروندان بی‌گناه شما روا داشت، معذرت می‌خواهم، و از شما می‌خواهم که با ما همکاری کنید تا حقیقت، حقیقت کامل، به‌طور کامل شناخته شود و گام‌های نخست برداشته شود تا میلیاردرهایی که این جنگ را آغاز کردند، پولی را که از آن جنگ به دست آوردند بپردازند تا جبران رنج‌های افغان‌هایی باشد که این‌همه زحمت و درد را تحمل کرده‌اند.

این جنگِ فتوحات را مردم  متوسط و کارگرِ امریکا طرح نکرده بودند، هرچند این  متوسط کارگران بودند، نه بانک‌داران، که در کوه‌های افغانستان جان باختند.

من اینجا نیستم که به شما، مردم شریف افغانستان، بگویم چگونه از آن جنایتکاران طلب جبران خسارت کنید، اما هنگامی که شما این مطالبه را مطرح کنید، من در کنار شما خواهم ایستاد.

امروز من اینجا هستم تا مسؤلیت چیزی را که توسط ایالات متحده انجام شده است، توسط همه ما در کُل – حتی اگر ما تمام جزئیات را نمیدانستیم، به عهده بگیرم.

غرامت بخشی از راه حل است. بیان حقیقت بخشی از راه حل است. ابراز احترام به عنعنات طولانی افغانستان، به مراتب عمیق تر از عنعنات ایالات متحده بسیار جوانتر بخشی از راه حل است.

مگر پول ریشه تمام بدی‌ها است؛ پول دلیل حمله ایالات متحده به افغانستان در قدم اول است. پول نمی تواند تمام مشکلات افغانستان را حل کند.

طرف‌های مسئول در امریکا باید غرامت بپردازند، اما در عین حال ما باید بانکداران و میلیاردرها، و موسسات خیریه و بنیادهای جعلی شان را تا حد ممکن از مردم خوب افغانستان دور نگه داریم.

افغانستان باید اجازه داده شود تا استقلال شدید خود را حفظ کند؛ به دهاقین آن اجازه داده شود تا غذای خود را کشت کنند و به صنعت‌گران آن فرنیچر خود را بسازد. نیازی نیست که افغانستان مجبور به ورود به یک سیستم تجارت جهانی شود. افغانستان نباید مجبور به استفاده از پول دیجیتال یا کدهای QR شود.

ما امریکایی ها می‌توانیم از افغانستان در مورد اینکه در زندگی و در مرگ چه چیزی واقعاً مهم است، در مورد اینکه ما باید در جریان مدت کوتاه خود در زمین برای چه تلاش کنیم، و در مورد اینکه پاسخ های سوالات خود را در مورد روحانی از کجا پیدا کنیم – چیزی که مردم شما با تواضع و صرفه جویی زیاد، برای هزاران سال انجام داده اند، چیزهای زیادی یاد بگیریم.

من گفت‌وگو در تمام سطوح بین آمریکایی‌ها و افغان‌ها را خوش‌آمد می‌گویم، در تمام موضوعات، که پایه‌ای برای ایجاد یک رابطهٔ کاملاً جدید بین کشورهای ما خواهد بود؛ رابطه‌ای که برابر باشد – اگرچه ما هنوز چیزهای زیادی برای آموختن داریم—و که به‌طور متقابل حمایت‌کننده باشد.

مانند ایالات متحده، افغانستان یک ملت متنوع از مردمان زیاد است و مانند ایالات متحده، افغانستان “از کثرت، وحدت” تشکیل شده است، اے پلیربس یونم .

چه مزار شریف و مسجد آبی باشد و چه دره پنجشیر، زیبایی خیره کننده افغانستان در طول اعصار الهام نهایی را به ما ارائه می دهد.

بیایید از چیزی که ما مشترک داریم شروع کنیم، نه از چیزی که متفاوت است. بیایید از حقیقت و عدالت شروع کنیم نه از تکبر و خودشیفتگی. بیایید از همکاری شروع کنیم نه از رقابت و وحشیگری.

---

ایمانوئل پاستریچ بلافاصله پس از پایان انتخابات ریاست‌جمهوری 2024، کار خود را به‌عنوان رئیس سینتر فار تورت پولیتکس محور در گرین لیبرتی آغاز کرد.

ایمانوئل از فبروری 2020 تا نوامبر 2024 به‌عنوان نامزد مستقل برای ریاست‌جمهوری رقابت کرد.

پاستریچ یکی از دو کاندید برای ریاست جمهوری در گرین پارتی ایالات متحده در سپتمبر 2023، همراه با کورنل وست بود. زمانیکه گرین پارتی ایالات متحده از شامل ساختن او در هر یک از فعالیت های خود یا ارائه رسمی او در اعلامیه های مطبوعاتی خود به عنوان یک کاندید، در نقض قوانین فرعی خود خودداری کرد، پاستریچ گرین پارتی را ترک کرد تا به عنوان یک مستقل کاندید شود.

پاستریچ کار خود را به‌عنوان پروفیسور فرهنگ آسیایی آغاز کرد و یکی از معدود روشنفکران در ایالات متحده است که به زبان‌های چینی، جاپانی و کوریایی تسلط دارد. او در سال 1998 به‌عنوان  دستیار پروفیسور در پوهنتون ایلینوی، اربانا–چمپین، تدریس را آغاز کرد. با این حال، حملات سیاسی علیه او در دوران حکومت بوش باعث شد که یک دورهٔ طولانی از آزار و پیگرد سیاسی پاستریچ در داخل ایالات متحده آغاز شود.

بالاخره، پاستریچ مجبور شد تا از 2005 در سفارت کوریا در واشنگتن دی‌سی کار کند بعد در 2007 به کوریا رفت جاییکه او انستیتوت آسیا را تأسیس کرد، یک اتاق فکر که به یک شیوه سازنده و علمی روابط طولانی مدت بین ایالات متحده و آسیای شرقی اختصاص داده شده بود.

پاستریچ در  ابتدای دورهٔ کاری خود تصمیم گرفت که بخاطریکه آسیا مجبور بود در جامعه بین المللی و در اقتصاد امریکا مرکزی شود، این برای نسل  آیندهٔ امریکایی ها مهم خواهد بود تا آسیا را بشکل دقیق درک نماید، و قادر به تعامل با آسیایی ها با همان سطح پیچیدگی باشد که آسیایی ها با امریکایی ها تعامل می‌کنند.

او یک لیسانس از کالج یل در ادبیات چینی، یک ماستری از پوهنتون توکیو در ادبیات تطبیقی، و یک دوکتورا از پوهنتون هاروارد در ادبیات آسیای شرقی دارد.

---

حقایق را با دروغ نپوشانید